Het Iseomeer - "Sebinus lacus" voor de Romeinen - is verdeeld over twee belangrijke provincies van Lombardije: Bergamo en Brescia. Tot Bergamo behoort de westelijke oever die steil afdaalt in het water van het meer en voor spectaculaire landschappen zorgt die men kan bewonderen op de in de rotsen uitgehouwen provinciale weg. Tot Brescia behoort de oostelijke oever. De oever van Dolce da Iseo tot Marone is glooiend, waarna hij steiler wordt met de rotsen van de Corna dei Trentapassi die direct met hun voeten in het water staan. Het meer dat bij de ingang van de Valle Camonica ligt en een belangrijke doorgang vormt naar de provincie Trento, de stad Bolzano, en dus MiddenEuropa, was duizenden jaren lang een verplichte weg voor wie van het noorden naar het zuiden wilde afdalen. Tot in de vorige eeuw brachten veerboten mensen en goederen van de ene naar de andere oever. Grote boten met vierkante zeilen, tot veertig meter lang, die van de havens van Iseo en Sarnico, de hoofdplaatsen van het zuiden van het meer, naar Lovere en Pisogne voeren. Ze beklommen de Sebino overdag, via de Ora. Ze vertrokken weer 's nachts, omdat ze dan de wind in de zeilen hadden op de Vet.
Pas in 1850 gaat het strand open, uitgehouwen in de rosten en tegenwoordig niet meer in gebruik - tussen Marone en Pisogne. Om het westelijke strand van Sebina in te wijden tussen Tavernola en Castro moet nog gewacht worden tot aan de eerste wereldoorlog. Maar in deze periode is de spoorweg al in gebruik tussen Iseo en Pisogne, een bouwkundige kunstgreep die de doorgang van Iseo naar de Valle definitief opent. In het bewoonde gebied onderaan het meer was de spoorweg al gearriveerd in 1885. Maar de 21 kilometer die Iseo met Pisogane verbinden gaan pas open op 18 juli 1907. Tegenwoordig wordt de communicatie tussen Iseo en Pisogne en tussen Sarnico en Lovere verzekerd door vlot berijdbare wegen die lange stukken door tunnels gaan die in het hart van de berg zijn uitgegraven. De spoorweg is er echter nog steeds en voor wie van de natuur houdt, is er de mogelijkheid met de fiets of te voet de oude weg over de rotsen boven het meer te verkennen.
MENSENWERK
Bewoond sinds mensenheugnis (de eerste nederzettingen dateren uit het stenen tijdperk) is dit meer altijd een belangrijke bron van inkomsten geweest voor wie de oevers ervan bewoonde. De landbouw op de omliggende heuvels heeft bovendien dankzij het milde klimaat uitstekende vruchten afgeworpen. De moeite waard zijn de wijn- en olijfgaarden, naast de "Cedraia" van de graven Covi te Predore (die vernield werd door een bosbrand in de 19e eeuw) en de teelt van citrusvruchten door de Franciscanen op het eiland San Paolo. Ook vandaag nog is de olijfolie van het Iseomeer een van de beste die in heel Italië worden geproduceerd. Maar de belangrijkste bron van inkomsten was eeuwenlang de visvangst. In het jaar 1935 leefden volgens een plaatselijk historicus meer dan 300 gezinnen van de visvangst. Rondom het meer, dat rijk is aan vissoorten - sardellen, baars, houting, snoek, forel, zeelt en beekridder - ontstond een heel bijzondere tak van de scheepsindustrie: die van de nettenmakers. Een belangrijke bron van inkomsten is ook de handel, vooral in de plaatsen met een haven zoals Iseo, Lovere, Pisogne en Sarnico. De koophandel heeft hier altijd een heel bijzonder belangrijke plaats ingenomen, maar heeft de bevolking van het meer ook opengesteld voor ontmoetingen met andere culturen.
HET TOERISME
Elisabeth Mary Montagu in de 18e eeuw en Ida Duringsfeld precies een eeuw later, schreven vol lof en enthousiasme over de oevers van de Sebino, en vroegen zich verwonderd af hoe het kwam dat zo weinig buitenlanders de schoonheid van deze plek kenden. Dit kan men zich ook vandaag nog afvragen. In de lente een noordelijk klimaat, koel in de zomer, melancholisch en gemoedelijk in de herfst: het Iseomeer is voor velen nog een onbekende bestemming. Een schat voor weinigen dus, ook al komen er elk jaar duizenden bezoekers, die vaak telkens weer terugkeren. Jammer voor wie telkens een andere richting uitgaat en een van de mooiste plekjes van het Noorden van Italie nooit leert kennen. De afgelopen jaren hebben handelaars en hoteleigenaars op beide oevers, met de hulp van de gemeentebesturen en de Verenigingen voor Toerisme enorm geïnvesteerd om de toeristen uitstekende voorzieningen aan te kunnen bieden en te kunnen voldoen aan elke wens. Er is nu geen plaatsje meer in het gebied van de Sebino dat niet beschikt over eersteklas hotels en campings op lieflijke plaatsen, naast restaurants en structuren voor vrijetijdsbesteding en sport. Een uitgebreid aanbod dat comfort paart aan natuurschoon, exclusieve verblijven aan voor iedereen bereikbare vakanties, naast de mogelijkheid om in een omtrek van enkele tientallen kilometers grote steden te bezoeken zoals Milaan, Bergamo, Brescia, Venetië.
|
toegang_gebruiker |
Wie zijn wij |
Met dank aan
